CEO ไมโครซอฟท์: จะนิยามบริษัทว่า'คูน้ํา'ในยุค AI
มันไม่ใช่นางแบบ มันเป็นวงกลมปิด
หัวเรื่อง: ฉากหน้าโดยไม่มีตัวอย่างไม่เสถียร
ต้นฉบับโดย แซตยา นาเดล่า ซีอีโอไมโครซอฟท์
ภาษาเดิม: เป็กกี้
ตามรายงานของบรรณาธิการ: ซีอีโอไมโครซอฟท์ แซตยา นาเดล่า การแข่งขันที่แท้จริงของธุรกิจ AI-ra ไม่ได้เกี่ยวกับว่าอันไหนของโมเดลที่แข็งแกร่งที่สุดที่จะตั้งขึ้น พูดอีกอย่างคือ enterprises ไม่สามารถซื้อความสามารถของ AI ได้อย่างเดียว แต่มี "การเรียนรู้วงจรปิด" ของตนเอง (ซึ่งระบบที่มนุษย์มีประสบการณ์ กระบวนการธุรกิจ และความสามารถแบบโมเดลต่าง ๆ。
ภาย ใต้ โครง สร้าง นี้ บริษัท ต่าง ๆ ใน อนาคต จะ สะสม เมือง หลวง ไว้ สอง ประเภท พร้อม ๆ กัน: เมือง หลวง ของ มนุษย์, ความ รู้, การ ตัดสิน, เครือ ข่าย, ความ คิด สร้าง สรรค์ และ การ ยอม รับ ลูกจ้าง ของ ตน เป็น แบบ; และ ความ สามารถ ใน การ สร้าง และ เป็น เจ้าของ กิจการ นั้น เอง. Naddella เน้นว่า AI ไม่ได้ลดคุณค่าในเมืองหลวงของมนุษย์ แต่ทําให้เป้าหมายข้ามตัดการเชื่อมต่อ ไม่มีใครให้ดึง และแคลคูลัสก็หมุนในซิตู ไม่มีองค์กรใดที่จะจมความรู้ของตนเอง。
การ ตัดสิน ใจ ที่ สําคัญ ของ กระดาษ ฉบับ นี้ คือ พรม แดน ที่ ไม่ มี ระบบ นิเวศ จะ ไม่ เป็น อนาคต ที่ มั่นคง. ค่าของ AI ไม่ควรถูกกลืนขึ้นโดยแบบจําลองทั่วไปไม่กี่ แต่ควรจะสร้างระบบนิเวศแบบชายแดน ธุรกิจต้องสร้างการประเมินเอกชน สภาพแวดล้อมการเรียนรู้เอกชนที่เพิ่มมากขึ้น และฐานความรู้ที่สามารถค้นหา คูน้ําที่แท้จริงอาจไม่ใช่แบบจําลอง แต่ถ้าหากมันถูกแทนที่ด้วยโมเดลทั่วไป ENTERPRISE ก็จะไม่มีทางสูญเสีย ประสบการณ์ของ "พนักงานเก่าของบริษัท" ของตัวเองไป。
นี่ยังเป็นกุญแจสําคัญของอธิปไตยของบริษัทในยุค AI ใครที่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้ขององค์กร ให้กลายเป็นระบบของสารประกอบต่อเนื่อง。
ต่อ ไป นี้ เป็น ข้อ ความ เดิม:
พักหลังมานี้ผมคิดๆดูแล้ว ว่าอนาคตของธุรกิจจะเป็นอย่างไร ในเศรษฐกิจแบบ AI。
การเปลี่ยนแปลงนี้แตกต่างจากการอพยพของแพลตฟอร์มก่อนหน้านี้ ในอดีต เราใช้ระบบดิจิตอลเพื่อส่งเสริมเงินทุนของมนุษย์ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก นี่เป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก เพราะมันเปลี่ยนวิธีที่เราเข้าใจ "การทํางาน" ภายในบริษัท。
คําถามสําคัญจริงๆ ไม่ใช่วิธีการใช้เครื่องมือหรือระบบดิจิตอล แต่องค์กรยังคงเรียนรู้ต่อไป。
ทุกบริษัทต้องสร้างสิ่งที่ผมเรียกว่า เมืองหลวงของมนุษย์ และทุนโทเคน เมือง หลวง ของ มนุษย์ รวม ถึง ความ รู้ ที่ เป็น พนักงาน, การ ตัดสิน, เครือ ข่าย สังคม, ความ คิด สร้าง สรรค์ และ การ ยอม รับ แบบ จําลอง; และ โท เคน เมืองหลวง เป็น ความ สามารถ ของ หน่วย เอ ไอ ที่ สร้าง ขึ้น และ เป็น เจ้าของ โดย บริษัท นั้น เอง。
นับ ว่า สําคัญ ที่ จะ ไม่ กลาย เป็น เมือง หลวง ของ มนุษย์ ขณะ ที่ เมือง โต เคน ขยาย ใหญ่ ขึ้น. ตรง กัน ข้าม มัน มี แต่ จะ สําคัญ กว่า. ฉันเชื่อว่าการเคลื่อนย้ายของมนุษย์ จะอยู่ที่หัวใจของการเจริญเติบโตของทุน มนุษย์ตั้งเป้าหมายที่ทะเยอทะยาน การเชื่อมโยงข้ามเพศ สร้างความสัมพันธ์ หากปราศจากการเบี่ยงเบนความสนใจของมนุษย์ แคลคูลัสสามารถเปิดได้เฉพาะสถานที่。
นี่หมายความว่าโอกาสที่แท้จริง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเลือกแบบจําลองที่ดีที่สุด แต่ในการสร้างวงจรการเรียนรู้บนโมเดล ที่ซึ่งทุนของมนุษย์และโทเคนทุนสามารถเติบโตกลับมารวมกัน คุณสามารถหางานหรือแม้กระทั่งงานได้ แต่คุณไม่มีทางให้การสนับสนุนการศึกษาของคุณได้ อนาคตขององค์กรนี้ ขึ้นอยู่กับความยั่งยืนของการเรียนรู้นี้ ระหว่างคนกับ AI。
สิ่งนี้ต้องการวิธีการสร้างโครงสร้างใหม่: แต่ละองค์กรควรจะสามารถสร้างระบบที่ชาญฉลาดได้ ที่จะสามารถปรับปรุงได้เมื่อเวลาผ่านไป บริษัทควรสามารถแทนที่โมเดลแบบ "อัจฉริยะ" โดยไม่เสียประสบการณ์ของ "พนักงานเก่า" มืออาชีพ ซึ่งได้จมอยู่ในระบบการเรียนรู้ นี่จะเป็นการทดสอบหลัก สําหรับการวัดการควบคุมและอธิปไตยในอนาคต。
เอ็นเตอร์ไพรส์จําเป็นต้องแปลงานของตัวเอง ลําธารความรู้สนามและการตัดสินใจระยะยาว เป็นระบบ AI ที่สามารถปรับปรุงอย่างต่อเนื่องในแต่ละการใช้งาน การประเมินส่วนตัวควรประเมินว่าโมเดลนี้ดีหรือไม่ ในผลทางธุรกิจของ ดอกเบี้ยต่อบริษัทมากกว่าแค่การทดสอบการตั้งตัวเป็นมาตรฐานภายนอก สภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบส่วนตัว ควรจะทําให้แบบจําลองแข็งแรงขึ้น ฐานความรู้ของบรรษัท ทําให้หน่วยความจําของสถาบันสามารถค้นหาได้ และมีสัญลักษณ์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น。
วังวนนี้จะกลายเป็นทรัพย์สินทางปัญญาใหม่ขององค์กร ฉันคิดว่ามันเป็นเครื่องปีนเขา ยิ่ง กว่า นั้น ไม่ เหมือน กับ ทรัพย์ สิน ส่วน ใหญ่ มัน จะ มี คุณค่า เพิ่ม ขึ้น. การ ทํา งาน ให้ ดี ขึ้น แต่ ละ ครั้ง ก่อ ให้ เกิด สัญญาณ การ ฝึก อบรม ที่ ดี กว่า ซึ่ง ช่วย เร่ง การ เพิ่ม พูน ความ รู้ เกี่ยว กับ กิจการ ที่ ไม่ เหมือน ใคร และ แฝง อยู่. บริษัท เหล่า นั้น ที่ ได้ ก่อ ตั้ง ระบบ นี้ ขึ้น มา ก่อน หน้า นี้ จะ ได้ รับ ประโยชน์ ซึ่ง ยาก ที่ จะ ทํา ซ้ํา ได้ ไม่ ว่า ความ สามารถ ใน การ เลียน แบบ ของ แต่ ละ คน จะ ถูก ทําลาย ใน อนาคต อย่าง ไร。
สิ่งสุดท้ายที่เราอยากเห็นคือ โลกที่ทุกๆบริษัท ในทุกๆสาขาชีวิต ให้คุณค่าแก่นางแบบไม่กี่คน ถ้าค่าทั้งหมดที่ถูกจับในที่สุดโดยแบบจําลองไม่กี่ โครงสร้างทางการเมืองเศรษฐกิจจะไม่อดทนเช่นผลลัพธ์ที่ทั้งหมด AI ที่ทําให้อุตสาหกรรมอนาคตทั้งหมดว่างเปล่า ยากที่จะได้รับใบอนุญาตในระดับสังคม。
ลองนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงแรกของโลกาภิวัตน์ เศรษฐกิจอุตสาหกรรมทั้งหมดถูกจัดหามา เมื่อ คํานึง ถึง เรื่อง นี้ ตัว เลข จี ดีดี ซี ก็ ดู ดี แต่ การ เปลี่ยน งาน อุตสาหกรรม จริง ๆ และ การ ตก งาน ก็ ยัง มี อยู่ และ ผล ที่ ตาม มา ก็ ยัง คง มี อยู่. เรา ไม่ อาจ นํา ความ กระปรี้กระเปร่า นี้ เข้า สู่ ยุค เอ ไอ — ปล่อย ให้ ระบบ เอ ไอ ไม่ กี่ ระบบ รับ ผล ตอบ แทน ทาง เศรษฐกิจ อย่าง เต็ม ที่ ขณะ ที่ ความ รู้ ของ อุตสาหกรรม ทั้ง หมด ได้ รับ การ ถ่ายทอด และ ว่าง เปล่า ที่ เท้า ของ พวก เขา。
ในมุมมองของผม ความสําคัญของเราคือ การสร้างระบบนิเวศแบบชายแดน ไม่ใช่แค่แบบชายแดน จากนั้นมูลค่าจะไหลไปทั่ว ในทุกๆ บริษัท อุตสาหกรรม และประเทศ ในระบบนิเวศดังกล่าว แต่ละองค์กรสามารถมีวงจรการเรียนรู้ของตนเอง เข้ารหัสความรู้ของสถาบันของตนเอง และช่วยให้เมืองหลวงของมนุษย์เติบโต。
นี่คือวิญญาณของแพลตฟอร์มที่ดิฉันเคยแบ่งปันอยู่เสมอ ค่าที่สร้างขึ้นเหนือชานชาลา ควรมีค่ามากกว่ามูลค่าที่เวทีจับได้เอง แต่ละบริษัทควรจะสามารถสร้างสรรค์และสร้างคุณค่าของตนเองได้。
เมื่อ บรรลุ เป้า หมาย นี้ บริษัท ต่าง ๆ จะ สร้าง คุณค่า สําหรับ ตน เอง และ สําหรับ สภาพ แวด ล้อม ทาง เศรษฐกิจ ที่ พวก เขา อาศัย อยู่. ความสามารถทางอาชีพของพนักงานถูกขยายออกไป และการตัดสินของพวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบ และสามารถขยายและขยายได้。
นี่คือวิธีที่บริษัทสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง และสําหรับเศรษฐกิจที่กว้างขึ้น นอก จาก นั้น เรา ควร สร้าง ความ สมดุล ที่ มั่นคง。
